🇹🇭 GDP ไทยยังโต แต่ทำไมหลายบ้านยังรู้สึกว่า “เงินหายเร็ว ร้านขายยาก งานไม่ค่อยขยับ”?

ตัวเลขเศรษฐกิจไทยไตรมาส 2/2569 มีภาพที่น่าสนใจมากครับ

GDP ไทยยังขยายตัว 1.9% จากปีก่อน และการลงทุนภาคเอกชนกลับโตแรงถึง 13.4% สูงที่สุดในรอบ 54 ไตรมาส

ฟังดูแล้วไม่น่าจะแย่

แต่ในเวลาเดียวกัน โรงงานใช้กำลังผลิตไม่ถึง 60% ธุรกิจเล็กกู้เงินยากขึ้น ผู้บริโภคระวังการใช้จ่าย และต้นทุนของผู้ประกอบการหลายกลุ่มกลับสูงขึ้นมาก

ทั้งหมดนี้ไม่ได้ขัดกันครับ

มันกำลังบอกว่า…

ประเทศไทยมีโอกาสใหม่กำลังเข้ามา แต่แรงส่งจากการเติบโตยังเดินทางมาไม่ถึงประชาชนและธุรกิจทุกกลุ่มพร้อมกัน

และนี่ต่างหากที่ควรเป็นโจทย์ใหญ่ของเศรษฐกิจไทยในช่วงต่อจากนี้

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

📊 ก่อนอื่น GDP โต 1.9% หมายความว่าอะไร?

GDP คือมูลค่าของสินค้าและบริการทั้งหมดที่ประเทศไทยผลิตได้

ดังนั้น GDP โต 1.9% หมายความว่า เศรษฐกิจไทยโดยรวมมีขนาดใหญ่กว่าช่วงเดียวกันของปีก่อนประมาณ 1.9%

แต่ไม่ได้หมายความว่า เงินเดือนของทุกคน ยอดขายของทุกร้าน หรือรายได้ของทุกครอบครัวเพิ่มขึ้น 1.9%

เพราะเศรษฐกิจเหมือนห้างขนาดใหญ่ครับ

ยอดขายรวมของห้างอาจเพิ่มขึ้น แต่ข้างในอาจมีร้านที่ขายดีมาก ร้านที่ทรงตัว และร้านที่ยอดขายลดลงพร้อมกันได้

ไตรมาสนี้ก็เช่นกัน เศรษฐกิจโดยรวมยังโต แต่หากเทียบกับไตรมาสก่อนหลังปรับฤดูกาลแล้ว GDP ลดลงเล็กน้อย 0.2% จึงสะท้อนว่าแรงส่งระยะสั้นกำลังอ่อนลงบ้าง

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🏭 โรงงานไทยยังเดินเครื่องไม่เต็ม และสิ่งนี้เดินทางมาถึงชีวิตคนได้เร็วกว่าที่คิด

อัตราการใช้กำลังการผลิตของภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 57.47%

พูดง่าย ๆ คือ ถ้าโรงงานไทยมีกำลังผลิตรวมอยู่ 100 ส่วน วันนี้กำลังถูกใช้งานจริงโดยเฉลี่ยประมาณ 57 ส่วน

ไม่ได้หมายความว่าทุกโรงงานใช้กำลังเท่ากัน แต่ภาพรวมบอกว่าเครื่องจักรและกำลังผลิตจำนวนมากที่เรามีอยู่ยังไม่ได้ถูกใช้งานเต็มที่ ขณะที่ภาคการผลิตอุตสาหกรรมทั้งไตรมาสขยายตัวเพียงเล็กน้อย

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับประชาชน?

ก่อนโรงงานจะถึงขั้นปิด สิ่งที่อาจเกิดขึ้นก่อนคือ…

OT ลด
รับคนใหม่น้อยลง
Supplier ได้ Order น้อยลง
รถขนส่งวิ่งน้อยลง
ร้านอาหาร หอพัก หรือร้านค้ารอบโรงงานขายลดลง

ดังนั้นบางครั้งเศรษฐกิจของพื้นที่หนึ่งเริ่ม “เย็นลง” ได้ ทั้งที่โรงงานยังเปิดและคนส่วนใหญ่ยังมีงานทำ

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🏪 เรื่องที่น่าจับตากว่าตัวเลขว่างงาน คือ SMEs กำลังถูกบีบจากสองด้าน

ด้านหนึ่ง ลูกค้ายังระวังการใช้เงิน

อีกด้านหนึ่ง ต้นทุนของผู้ผลิตกลับสูงขึ้น

ข้อมูลของสำนักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า หรือ สนค. ระบุว่า ดัชนีราคาผู้ผลิต เดือนมิถุนายนเพิ่มขึ้น 7.2% จากปีก่อน และเดือนกรกฎาคมยังเพิ่มต่อ 7.3% โดยมีแรงกดดันสำคัญจากพลังงาน การขนส่ง และวัตถุดิบบางกลุ่ม

คำว่า “ดัชนีราคาผู้ผลิต” ฟังดูไกลตัว แต่คิดง่าย ๆ ว่า…

มันคือราคาที่ผู้ผลิตเจอก่อนของจะเดินทางมาถึงหน้าร้าน

ถ้าต้นทุนหลังร้านสูงขึ้น 7% ไม่ได้หมายความว่าสินค้าหน้าร้านจะต้องขึ้น 7% ตาม เพราะร้านอาจขึ้นราคาไม่ได้ ลูกค้าอาจไม่ซื้อ หรือคู่แข่งไม่ขึ้นตาม

และ สนค. เองก็ระบุว่า การแข่งขันด้านราคาและกำลังซื้อที่ยังจำกัด ทำให้ผู้ประกอบการ ส่งผ่านต้นทุนไปยังราคาขายได้ไม่เต็มที่

นี่จึงเกิดสถานการณ์ที่ SMEs จำนวนหนึ่งอาจรู้สึกว่า…

ของที่ซื้อเข้าร้านแพงขึ้น แต่ขึ้นราคาขายมากก็ไม่ได้ เพราะลูกค้ายังระวังเงิน

ผลที่เกิดขึ้นคือกำไรต่อชิ้นบางลง

นี่คือภาวะที่ธุรกิจถูกบีบจาก “ต้นทุนสูงขึ้น + กำลังซื้อยังไม่แข็งแรง” พร้อมกัน

และถ้ายังต้องเจอกับสินเชื่อที่เข้มงวดขึ้นอีก ก็ยิ่งเหนื่อย

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🏦 ทำไมเรื่องสินเชื่อ SMEs ถึงเกี่ยวกับคนที่ไม่ได้เป็นเจ้าของธุรกิจ?

สินเชื่อ SMEs หดตัว 5.07% ขณะที่สินเชื่อ SMEs ที่อยู่ในกลุ่ม Stage 2 มีสัดส่วนประมาณ 15.9%

Stage 2 คือเงินกู้ที่ ยังไม่เป็นหนี้เสีย แต่ธนาคารเห็นว่าความเสี่ยงเพิ่มขึ้นแล้ว

ดังนั้น 15.9% หมายความง่าย ๆ ว่า…

ถ้ามีสินเชื่อ SMEs อยู่ 100 บาท เกือบ 16 บาท หรือประมาณ 1 ใน 6 อยู่ในกลุ่มที่ต้องจับตาความเสี่ยงมากขึ้น

เรื่องนี้ไม่ได้จบที่ธนาคารครับ

เพราะเมื่อธนาคารระวังมากขึ้น ร้านหรือโรงงานที่ต้องใช้เงินกู้เพื่อซื้อของ หมุนเงิน หรือขยายกิจการ ก็อาจกู้ยากขึ้น

ธุรกิจจึงอาจเลือก…

ไม่ขยายร้าน
ไม่ซื้อเครื่องจักรใหม่
ไม่เพิ่ม Stock
ไม่รับคนเพิ่ม
หรือพยายามประคองกิจการไปก่อน

และตรงนี้คือจุดที่ ปัญหาสินเชื่อของธุรกิจสามารถกลายเป็นปัญหางานและรายได้ของประชาชนได้

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🛒 ในฝั่งครัวเรือนก็มีอีกแรงหนึ่ง คือของที่ต้องซื้อเริ่มแพงขึ้น

สศช. รายงานว่าเงินเฟ้อทั่วไปในไตรมาส 2 อยู่ที่ 2.7% และกลับมาเป็นบวกครั้งแรกในรอบ 5 ไตรมาส

คำว่า “เงินเฟ้อ” ฟังดูเป็นเรื่องเศรษฐศาสตร์ แต่จริง ๆ แล้วความหมายง่ายมากครับ

ลองนึกว่าเมื่อปีก่อน เราเอาของและบริการที่คนไทยซื้อกันเป็นประจำมาใส่ไว้ใน “ตะกร้า” หนึ่งใบ แล้วตะกร้านั้นราคาเฉลี่ย 100 บาท

วันนี้ของในตะกร้าแบบเดิมจะมีราคาเฉลี่ยประมาณ 102.70 บาท

ไม่ได้หมายความว่าของทุกชิ้นขึ้นราคา 2.7% เท่ากัน บางอย่างอาจไม่ขึ้นเลย บางอย่างอาจถูกลง และบางอย่างอาจขึ้นมากกว่านั้น

และตรงนี้เองที่ทำให้ ตัวเลขเงินเฟ้อของประเทศ กับความรู้สึกเรื่องของแพงของแต่ละบ้านไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน

บ้านที่ใช้เงินกับน้ำมัน อาหาร ค่าเดินทาง หรือค่าไฟมาก อาจรู้สึกถึงแรงกดดันมากกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ

ที่สำคัญ เมื่อเราเอาภาพ “ราคาหน้าร้าน” มาวางคู่กับ “ต้นทุนหลังร้าน” จะเห็นปัญหาชัดขึ้น

👨‍👩‍👧‍👦 ผู้บริโภคบอกว่า ของแพงขึ้น
🏪 ร้านค้าบอกว่า ขึ้นราคามากไม่ได้
🏭 ผู้ผลิตบอกว่า ต้นทุนก็สูงขึ้น

ทั้งสามคนสามารถพูดความจริงพร้อมกันได้ครับ

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

😟 จึงไม่แปลกที่คนยังระวังการใช้เงิน

ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคลดลงเหลือ 50.3 จาก 52.8 ในไตรมาสก่อน

ดัชนีนี้ไม่ได้บอกว่าแต่ละคนมีเงินเท่าไร แต่สะท้อนว่าคนรู้สึกมั่นใจแค่ไหนกับเศรษฐกิจ งาน รายได้ และการใช้เงินในอนาคต

ผลในชีวิตจริงอาจไม่ใช่ “หยุดซื้อทุกอย่าง”

แต่คือ…

รถยังใช้ได้ ก็ขอใช้ต่ออีกปี
โทรศัพท์ยังไม่เสีย ก็ยังไม่เปลี่ยน
อยากต่อเติมบ้าน แต่รอก่อน
อยากเที่ยว ก็ลดจำนวนครั้ง
ซื้อของได้ แต่รอโปรโมชั่น

คนหนึ่งเลื่อนการซื้อ อาจดูเป็นเรื่องเล็ก

แต่ถ้าคนนับล้านทำพร้อมกัน มันกลายเป็นยอดขายของธุรกิจทั้งประเทศ

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม ความมั่นใจของประชาชนมีผลต่อเศรษฐกิจจริง

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌏 อีกตัวเลขที่ดูน่ากังวลมาก แต่ต้องอธิบายให้ถูก คือดุลบัญชีเดินสะพัด

ไตรมาส 2 ไทยขาดดุลบัญชีเดินสะพัดถึง 17.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 5.91 แสนล้านบาท

หมายเหตุ: เพื่อให้เห็นขนาดเป็นเงินบาท บทความนี้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนกลางตลาดโดยประมาณ 1 ดอลลาร์ = 33.4 บาท ณ วันที่ 19 สิงหาคม 2569 สำหรับการแปลงตัวเลขดอลลาร์ทั้งหมด ตัวเลขเงินบาทจึงเป็นค่าประมาณ ไม่ใช่อัตราที่ใช้ทำธุรกรรมจริง

ดุลบัญชีเดินสะพัดคือภาพใหญ่ที่ดูว่า จากการค้าสินค้า บริการ การท่องเที่ยว และรายได้สำคัญกับต่างประเทศ ไทยรับเงินเข้ามามากกว่าหรือจ่ายออกไปมากกว่า

ขาดดุลรอบนี้มีแรงกระแทกสำคัญจากพลังงาน โดยดุลการค้ากลุ่มเชื้อเพลิงขาดดุลถึง 17.0 พันล้านดอลลาร์ (ประมาณ 5.68 แสนล้านบาท) เพิ่มขึ้นมากจาก 7.8 พันล้านดอลลาร์ในไตรมาสก่อน

ดังนั้นเรื่องนี้ไม่ควรถูกตีความง่าย ๆ ว่าเศรษฐกิจไทย “เงินไหลออกเพราะลงทุนเทคโนโลยี” เพียงอย่างเดียว

ส่วนหนึ่งคือแรงกระแทกด้านพลังงานระยะสั้น

แต่ก็มีอีกคำถามระยะยาวที่สำคัญกว่า…

เมื่อไทยกำลังนำเข้าเครื่องจักร เทคโนโลยี และอุปกรณ์จำนวนมากเพื่อสร้างอุตสาหกรรมใหม่ วันนี้เราอาจต้องจ่ายมากขึ้น

แต่สิ่งที่ต้องติดตามคือ การนำเข้าเหล่านี้จะเปลี่ยนเป็นกำลังผลิต รายได้ และการส่งออกที่สูงขึ้นในอีก 3–5 ปีหรือไม่

ถ้าทำได้ นั่นคือการลงทุนเพื่ออนาคต

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

💰 และตรงนี้คือข่าวดีที่สำคัญมาก — ประเทศไทยไม่ได้ขาดการลงทุน

การลงทุนภาคเอกชนไตรมาส 2 ขยายตัวถึง 13.4% สูงที่สุดในรอบ 54 ไตรมาส

นี่คือเหตุผลที่ผมไม่คิดว่าภาพเศรษฐกิจไทยวันนี้ควรถูกเล่าเพียงว่า “กำลังแย่”

เพราะเงินลงทุนใหม่กำลังเข้ามาในอิเล็กทรอนิกส์ เทคโนโลยี AI โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล และ Data Center จำนวนมาก

สิ่งเหล่านี้คือโอกาสจริง

คำถามคือ…

เราจะทำให้การลงทุนใหม่กลายเป็นรายได้ของคนไทยได้เร็วแค่ไหน?

เพราะมูลค่าโครงการลงทุนหนึ่งแสนล้านบาท ไม่ได้แปลว่าคนไทยจะมีรายได้เพิ่มหนึ่งแสนล้านบาททันที

เงินบางส่วนซื้อเครื่องจักรหรืออุปกรณ์จากต่างประเทศ

สิ่งที่ไทยควรพยายามเพิ่มคือส่วนที่กลายเป็น…

👷 งานของคนไทย
🏭 Order ของ Supplier ไทย
🔧 งานติดตั้งและบำรุงรักษา
👨‍💻 วิศวกรและบุคลากรทักษะสูง
🛡️ Cybersecurity
☁️ Cloud และ Software
💡 ธุรกิจใหม่ที่ต่อยอดจากเทคโนโลยีเหล่านี้

ถ้าเราทำตรงนี้ได้ การลงทุนใหม่จะไม่ใช่เพียง “ตัวเลขของ BOI”

แต่มันจะค่อย ๆ กลายเป็นเงินเดือน รายได้ และตลาดใหม่ของธุรกิจไทย

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🔗 ประเทศไทยจึงมีงานสองเรื่องที่ต้องทำพร้อมกัน

ไม่ใช่เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

🛟 เรื่องแรก — ประคองคนและ SMEs ในวันนี้

เพราะแรงกดดันจากพลังงาน ต้นทุนสินค้า กำลังซื้อ และสินเชื่อกำลังเกิดขึ้นตอนนี้

ถ้าธุรกิจที่ยังดีต้องปิดเพียงเพราะขาดสภาพคล่อง ผลกระทบไม่ได้จบแค่เจ้าของกิจการ

Supplier หาย
งานหาย
ความรู้หาย
ลูกค้าหาย

และเมื่อเศรษฐกิจกลับมา ธุรกิจเหล่านี้ไม่ได้เกิดใหม่ได้ภายในหนึ่งเดือน

นี่คือเหตุผลที่การช่วยเหลือระยะสั้นควรมุ่งไปยังธุรกิจที่ ยังมีอนาคต แต่กำลังถูกแรงกระแทกชั่วคราวบีบ

🚀 เรื่องที่สอง — เร่งพาคนเข้าสู่เศรษฐกิจใหม่

อย่ารอให้ Data Center หรือโรงงานเทคโนโลยีสร้างเสร็จ แล้วค่อยถามว่า

“คนไทยพร้อมหรือยัง?”

การพัฒนาทักษะ การสร้าง Supplier และการจับคู่ธุรกิจไทยกับนักลงทุนใหม่ควรเกิด พร้อมกับการอนุมัติลงทุน

นี่คือวิธีทำให้ “FDI วันนี้” กลายเป็น “รายได้คนไทยวันหน้า”

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🔭 และไตรมาส 3 จะเป็นช่วงที่ควรจับตามากเป็นพิเศษ

เพราะไตรมาส 2 GDP เมื่อเทียบกับไตรมาสก่อนหลังปรับฤดูกาลลดลงแล้ว 0.2%

หากไตรมาส 3 ลดลงต่ออีกครั้ง จะเป็นการหดตัวแบบไตรมาสต่อไตรมาส สองไตรมาสติดต่อกัน ซึ่งนักเศรษฐศาสตร์มักเรียกว่า Technical Recession หรือ “ภาวะถดถอยทางเทคนิค”

คำนี้ฟังน่ากลัว แต่ไม่ควรตีความว่า “ประเทศเข้าสู่วิกฤต” โดยอัตโนมัติ

มันเหมือนสัญญาณเตือนบนหน้าปัดรถครับ

สิ่งสำคัญกว่าชื่อเรียกคือ ต้องดูต่อว่า…

โรงงานกลับมาใช้กำลังผลิตมากขึ้นหรือไม่
SMEs เริ่มกู้เงินและลงทุนได้หรือยัง
ผู้บริโภคกลับมามั่นใจหรือไม่
งานและรายได้ดีขึ้นหรือไม่
และการลงทุนใหม่เริ่มสร้าง Order ให้ธุรกิจไทยหรือยัง

ตัวเลขเหล่านี้จะบอกสุขภาพเศรษฐกิจได้ใกล้ชีวิตประชาชนกว่าเพียงคำว่า Recession หรือไม่ Recession

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🎯 ถ้าถามว่าประเทศไทยควรทำอะไร ผมมองว่ามี 4 เรื่องสำคัญ

1️⃣ ช่วย SMEs ที่ยังดีให้ผ่านช่วงต้นทุนสูง–กำลังซื้ออ่อน

อย่าให้ธุรกิจที่มีลูกค้า มีความสามารถ และยังมีอนาคต ต้องหายไปเพียงเพราะขาดเงินหมุนระยะสั้น

2️⃣ เชื่อมบริษัทไทยเข้ากับการลงทุนใหม่ตั้งแต่วันแรก

ไม่ใช่เพียงรอรับงานก่อสร้าง แต่ต้องไปถึงงานระบบ วิศวกรรม อิเล็กทรอนิกส์ Software Cloud Cybersecurity และบริการต่อเนื่อง

3️⃣ เตรียมคนก่อนงานมาถึง

มหาวิทยาลัย อาชีวศึกษา และบริษัทต้องเห็นแผนการลงทุนชุดเดียวกัน แล้วเตรียมทักษะให้ตรงกับงานที่จะเกิด

4️⃣ เพิ่มตัววัดที่ตอบว่า “ประชาชนได้อะไร”

GDP และมูลค่าการลงทุนยังสำคัญ

แต่ควรถามเพิ่มว่า…

เกิดงานไทยกี่ตำแหน่ง
ค่าจ้างเท่าไร
Supplier ไทยได้ยอดขายเพิ่มเท่าไร
SMEs แข็งแรงขึ้นหรือไม่
รายได้จริงของครัวเรือนดีขึ้นหรือยัง

เพราะท้ายที่สุด นโยบายเศรษฐกิจไม่ได้มีไว้เพื่อทำให้ Dashboard สวย

แต่มีไว้เพื่อทำให้ ชีวิตคนดีขึ้น

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌱 ผมจึงมองเศรษฐกิจไทยวันนี้ว่าไม่ได้อยู่ในจุดที่ “ไม่มีทางไป”

ตรงกันข้ามครับ

เรากำลังมีเงินลงทุนใหม่เข้ามาแรงที่สุดครั้งหนึ่งในรอบกว่าทศวรรษ

แต่ระหว่างที่เครื่องยนต์ใหม่กำลังติด…

คนจำนวนหนึ่งยังอยู่กับเครื่องยนต์เดิมที่เดินช้าลง

SMEs กำลังเจอต้นทุนสูง

ผู้บริโภคยังระวังเงิน

และบางอุตสาหกรรมกำลังต้องเปลี่ยนตัวเอง

โจทย์ใหญ่จึงไม่ใช่การเลือกระหว่าง

“ช่วยประชาชนวันนี้”

กับ

“สร้างเศรษฐกิจใหม่ในวันหน้า”

เราต้องทำทั้งสองเรื่องพร้อมกัน

ประคองคนวันนี้ และเชื่อมคนเข้าสู่โอกาสใหม่ให้เร็วที่สุด

เพราะวันที่การลงทุนใหม่

→ กลายเป็น Order ของบริษัทไทย
→ กลายเป็นงาน
→ กลายเป็นค่าจ้าง
→ กลายเป็นกำลังซื้อ
→ และกลับมาเป็นยอดขายของร้านกับ SMEs

วันนั้นเราอาจไม่ต้องถามอีกว่า

“GDP โตแล้ว ทำไมคนยังไม่รู้สึก?”

เพราะการเติบโตจะไม่ได้อยู่เพียงในรายงาน

แต่มันจะอยู่ใน

งานที่มั่นคงขึ้น
ร้านที่ขายดีขึ้น
โอกาสใหม่ของลูกหลาน
และเงินที่เหลือในกระเป๋ามากขึ้นตอนสิ้นเดือน

นั่นคือการเติบโตที่ประชาชน “สัมผัสได้” ครับ

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

📚 แหล่งข้อมูลหลัก

• สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) — ภาวะเศรษฐกิจไทยไตรมาส 2/2569 และแนวโน้มปี 2569
• สำนักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า (สนค.) — ดัชนีราคาผู้ผลิต มิถุนายน–กรกฎาคม 2569
• ธนาคารแห่งประเทศไทย — ข้อมูลอัตราแลกเปลี่ยนเงินบาท
• ฐานเศรษฐกิจ — ประเด็นความเสี่ยงเศรษฐกิจไตรมาส 3 และข้อเสนอการประคองเศรษฐกิจ
• อัตราแลกเปลี่ยนตลาด USD/THB ณ 19 สิงหาคม 2569 ใช้ประกอบการแปลงค่าเงินบาท

#เศรษฐกิจไทย #GDP #ค่าครองชีพ #SMEs #การลงทุน #รายได้ประชาชน #เงินเฟ้อ #การจ้างงาน #DataCenter #สภาพัฒน์ #เศรษฐกิจ2569