ตลอดหลายสิบปีที่ประเทศไทยเปิดรับเงินลงทุน เทคโนโลยี และบริษัทชั้นนำของโลก เราสามารถเปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นให้กลายเป็น “ความสามารถที่ประเทศไทยเป็นเจ้าของ” ได้มากเพียงใด
Stephen Brien ตั้งคำถามนี้ไว้ในบทความ Why Thailand Has Toyota Plants But No Samsung เมื่อเดือนมิถุนายน 2569 และในเดือนสิงหาคม ดร.สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ ประธาน TDRI ก็นำประเด็น “ทำไมไทยมีโตโยต้า แต่ไม่มีซัมซุง?” มาชวนสังคมไทยคิดต่อ
จะทำอย่างไรให้เด็กที่เกิดต่างเมือง
อยู่ต่างพื้นที่
เรียนต่างโรงเรียน
มีโอกาสเข้าถึงทรัพยากรการศึกษาคุณภาพสูงมากขึ้น
มุมมองด้านการศึกษาประเทศ: Trustable Platform Ecosystem = ไม่ใช่แค่ฐานข้อมูลกลาง แต่คือระบบกลางที่ทำให้คุณภาพหลักสูตร ผลลัพธ์ผู้เรียน การประเมินภายนอก และการปรับปรุง เชื่อมกันจนตรวจสอบได้จริง
UNESCO, OECD และคำถามที่มหาวิทยาลัยไทยมักมองข้าม
“สิ่งที่เราทำทั้งหมด สร้างคุณค่าให้นักศึกษาจริงแค่ไหน?”
“เรามีหลักสูตรอบรมมากขึ้น…แต่ภาคอุตสาหกรรมยังบอกว่าหาคนไม่ตรงงาน?”
“เรามีธนาคารหน่วยกิต มีคอร์สระยะสั้น มี lifelong learning มากขึ้น…แต่ยังไม่รู้ว่าประเทศกำลังผลิตทักษะอะไรให้เศรษฐกิจ?”
ทิศทางของโลกเปลี่ยนไปมาก การศึกษาแบบเดิมจะปรับอย่างไร
